Super 88 uit de Peelstreek stuurde al eerder in, maar werd toen door de onvolprezen Lammert Voos & Dick van der Lit nog te licht bevonden. Alleen de hoes bleek goed genoeg en is dat bij deze tweede (?) ook weer. Maar waar Uw Zwijn vooral van gecharmeerd is, zijn de drijvende ritmebox en wankele fuzzgitaar. De Nederlandse Big Black,ook een trio. Afreizen naar Chicago en Steve Albini de productie laten doen, want dat kan beter en niet teveel nadenken over hoe een liedje er uit moet zien. Succes verzekerd.

Slachtbank, www.allesop10.nl, februari 2005

”Een hutje op de Peel is het episch centrum van de band Super88. Van daaruit probeert het trio de wereld te veroveren met hun geïmproviseerde, riff georiënteerde gitaarrock. De muziek roept associaties op met Peter Pan Speedrock, Suimasen, garage en zelfs surf.”

Fret, januari 2005

“stevig & ouderwets gitaargeluid dat doet denken aan vervlogen tijden.”

“ronkend en gemeen; veel whisky, weinig water.”

LiveXS, jaargang 8, nummer 01 januari 2005

Dat er in De Peel stevig gerockt wordt is wel duidelijk na het beluisteren van de vier tracks tellende demo van Super 88. Het gitaargeluid klinkt lekker retro en loose. Ik hou wel van bands die de gitaar als blaasinstrument beschouwen. De riffjes van het eerste nummer, Weekend, doen me denken aan Motorpsycho ten tijde van Barracuda. De volgende twee nummers zitten goed in elkaar, maar de popinvloeden die de muziek toegankelijker zouden moeten maken doen helaas afbreuk aan het rockgevoel dat bij het eerste nummer onherroepelijk komt opborrelen. Met het laatste nummer wordt dat weer helemaal goed gemaakt. Daar zit ook alles in: meerstemmig refrein, rustige passage, mooie spanningsboog, spacy effectjes, whisky. De mensen die een autoradio met CD-speler hebben raad ik aan niet op play te drukken voor ze in Duitsland zijn.

Popcall #66, W2, januari 2005 / Super 88 – Meteoor

”Wat gruist daar door het struikgewas. Smerig en niet binnen de gebaande paden rijdt Super88 in een racewagen door de groezelige velden van de rock. Flirtend met Punk en gitaarbandjes schieten ze hun Meteoor Nederland in.” “Ik wil die smerige rocknummers echt wel horen.”

OOR, nr.23 13 november 2004 – ‘MeteOOR’ (Gruizige Rock)

”De drummer drumt alsof zijn leven er van af hangt en alsof hij leeft op alleen suiker, respect. Gitaren zijn er in overvloed en af en toe verzuip je in de riffs, maar in dit geval is dat verdrinken zeker niet erg.”

Muzzy.nl by Berno, oktober 2004 – recensie ‘Meteoor’

Een strijkplank verheven tot muzikanten hardware! Daarmee is meteen de uitstraling, de sound en de performance van deze leuke band samengevat. De band straalt en sprankelt van het podium. Hoewel het hier en daar wat rommelt, siert dat de band ook. De kracht van Super 88 zit hem in de interactie en het enthousiasme. De tempowisselingen volgen elkaar snel op, maar worden nooit storend. Technisch is het dan misschien net even iets minder, maar dat enthousiasme vergoedt alles. Een overtuigende winnaar van de derde ronde.

MuZik jurybeoordeling Finale, mei 2004 / Super88

“Super88 snapt het helemaal: de juiste dosering van rammelend, punkig, juiste zeurstem, melodie, samenzang, refreintjes, muzikale grapjes, low-fi, maar niet te low-fi”

“Lekkere rock, beetje psychedelica”

“Goedlopende nummers, weinig diepgang, dubbelzang in 2 nummers is erg raar en niet voor de hand liggend, Het rockt wel!”

Kritiek “Nu of Nooit” voorselectie, december 2003,demo “Spoosh Grover”